5 poezieuren

5 poezieuren
24 maart 2021 onkel
In Geen categorie

Broer ik moet dit snel opschrijven voordat het nooit gedocumenteerd wordt want tijden gaan genadeloos hard en deze vijf uren waren lijp broer. Dus plots was er ineens een sociaal medium genaamd Clubhouse. Ik heb het de eerste weken de hele tijd verkeerd gezegd: voiceclub, houseclub, voicehouse. Mohim kleine sidestep: zoals niemand van jullie is ontgaan heb ik de rol van een gelovige crimineel gespeeld in de populairste serie van het moment. Nou daarom nam ik wekelijks deel aan de officiele MocroMaffia clubhouse (voor de mensen die dit over 100.000 jaar lezen: clubhouse is een virtuele medium waarbij mensen hun stem gebruiken om bledder te produceren).

Na de eerste twee keer had ik de smaak te pakken en stelde ik voor om de clubhouse te leiden, samen met de andere host. Ik heb dat ongeveer een kwartier volgehouden, dat trekken aan paar duizend dode paarden, maar ik zeg je eerlijk, ik faalde best wel miserabel man tijger. En ik was blij, want zoals ik in de Woonkamer takkies podcast ook al zei: als je goed bent in clubhousen ben je de koning der sukkels.

Nou, goed. Ik heb dus mijn eigen clubhouse. Het heet Onkels Poëzieüur en duurt een uur, elke zondag om vijf. Ik kwam op het idee zodat ik elke week gedichten blijf schrijven en lezen; het is soort zelfstudie in het openbaar zeg maar. Op het moment van schrijven zijn we een paar dagen verwijderd van editie 6. En naast een paar foto’s van Kenedid aka Nekjedat op de @onkelsnevactiviteit insta is er geen enkele bewijs van dat het ooit is gebeurd. Daarom ga ik mijn gehele hersenkracht gebruiken om vanuit mijn herrinering samen te vatten hoe de eerste vijf delen verliepen.

DEEL 1

Broer de eerste was niet normaal. Niet alleen de clubhouse, maar ook de hele dag eromheen was een van de hoogtepunten van mijn life recently. Ik was de avond ervoor iets vergeten bij meneer Sheer van Sfeerbeheer. De oud leraar van mijn fotograaf Ken aka Nek. Lang verhaal doet er niet toe, punt is dat ik die iets de volgende dag ging halen. Ik trof beide sbe3s in een penibele staat aan en sleurde ze mee naar buiten want broer die zonlicht was lijp aanwezig sub7nallah.

Daarna had ik een afspraak in West met een stel stijve mensen die een bezemkast verhuurden voor 7 barkies. Ze denken hefla. Mohim nek en sfeer waren meegegaan, en we kraakten deze stervelingen nadien naar hartenlust af terwijl we langs Dubai kwamen met de metro. We besloten een park aan te doen. Daar kwamen we Boesie tegen, een chimi die de vorige dag had afgezegd vanwege nsb’erklok.

Ook zagen we Gitta met allemaal protestborden in haar hand, ze vroeg me of ik een keer naar een ayawaska sessie kwam. Eindstand kwam Hussein die een paar weken in Afrika was geweest ook pull op naar het park waar de eerste editie van dit spontaan geboren idee van een poezieuur werd gehouden man stier.

Het idee was dit: ik begin met een nieuw gedicht van mezelf. Daarna lees ik dichters voor die ik die week boeiend vind. Ondertussen kunnen toehoorders hun hand opsteken om zelf ook voor te dragen. Tijdens deze eerste editie kwam Ice aka Tonano spreken en deed een paar coupletten van zichzelf. Ook was er een chick die me stijl achterover blies met een gedicht maar, toen ik haar wilde boeken voor mijn Onkels Nevenactiviteit hefla, haar identiteit niet prijs wilde geven. Omdat ze niet in it was voor de aandacht. Dat kan men alleen respecteren.

Het vette aan deze editie was dat hij begon met een chillen in the park, dat er bijzondere mensen in het echt bij waren en virtueel en dat het eindigde in een heel duur hotel waar we de nieuwe collectie van Filling Pieces pasten en ermee op insta gingen. Daarna broer, je gelooft het niet, kwam Bartelini helemaal uit Gouda en sloeg ik een schets van een demo die misschien wel de hele koers van de Nederlandse muziek kan veranderen. Kortom, was een van de ziekste dagen in my recent life man beest.

De dichter die ik die week las was Nijhoff, met het gedicht Awater. Het gedicht boeit me mateloos omdat het zo vaag blijft wat er precies geïmpliceerd wordt, maar er tegelijkertijd kraakheldere referenties in zitten. En ook niet in de laatste plaats loev ik het omdat stijlwise is gebaseerd op TS Elliot, een dichter die ik sinds het beseffen van Apocalypse Now al erg bewonder. Onthoud dit gedicht, daarover in een toekomstig artikel wellicht meer. Maar nu eerst hier mijn eerste poezieuurgedicht van de week:

Drogende klei
In de juiste houding om te verstenen in tijd
Blijft staan tot het brokkelt in eeuwigheid
Het is slechts tijd die vervliegt

Als een adelaar
In de kleren van een veldmuis
Met burnoutklachten
Sta ik
Op de stoep
Smekend om werk

Als klei
die is gestopt met vormen
En begonnen met verharden.

Deel 2

Tijdens deel 2 was ik gewoon osso en deed ik het met de gedichten die ik in mijn boekenkast had. En dat zijn niet de minste man stier. Zo las ik bijvoorbeeld Breyten Breytenbach die ik kende van een mevrouw vd bieb waarover in de volgende alinea misschien meer. Maar ook had ik gedichten van Campert liggen, die ik heb gekregen van zijn dochter toen ik haar Perzische Prins ging bezorgen. Zij luisterde mee met de clubhouse session, ik droeg randomly een gedicht uit zijn bundel voor en zij hoorde voor het eerst een gedicht over haar zus. Het was magical man stier.

Wat ook magisch te noemen is, zijn de gedichten van Esther Jansma. Ik kreeg een keer een melding van de bieb dat ze daar kwam voordragen uit een nieuwe bundel. Ik had haar zien voordragen bij de Nacht vd Poezie volgens mij oid. Ik wist in elk geval dat ze veel van hout wist. En dat die gekke academische kennis van natuur ook naar voren kwam in haar lijpe basic en metafysische maar tegelijk of misschien zelfs daardoor ook mystieke, diepgravende gedichten. Anyway ik daarheen, zij een gedicht voordragen over dode ouders. Ik janken in mijn eentje in een ruimte met allemaal grijze hollanders. Na afloop bedankte ik haar voor haar rake woorden. Ze noteerde mijn Website url. Als u meeleest Esther, u bent een grootheid in mijn boekje, als u dat maar weet.

Die week schreef ik dit:

Hij valt in de buurt van de boom
In de schaduw van een wandelende maan
Rotten de eikels
Huurt een schuur van een oom in de schors van een tak
Verkoopt zijn gewassen en sprokkelt tabak
Hij weet dat zijn dag niet verdient deze nacht
Hij weet wat de bladeren ritselen zacht
Hij weet het hij kan niet terug naar het gras
Stelt zich gerust met de gedachte ach
Hoe houterig had hij geweest in het lak

Deel 3

Tijdens deel drie had ik ineens een kleine suzuki. Ik reed met fotograaf Nek naar een industrieterrein en las voor uit Lieke Marsman’s “In mijn Mand.”

Waarom Lieke Marsman? Omdat ik las over een nieuwe dichter des vaderlands, en haar eerste gedicht als die titelhoudende was meteen zo raak dat mijn hersens in stukjes werden geshatterd. In deze bundel die ik vrij snel na introductie met haar werk heb aangeschaft, weet ze haar terminaal ziek zijn op zo een indringende wijze te beschrijven, door ijskoud en hard maar ook licht en ironisch durven te zijn. Het is onbeschrijflijk moedig en urgent wat die meid allemaal kan met de pen. Koop haar shit gewoon, klaar.

Tijdens dit deel deed a girl named Lisa zo een fire gedicht dat Ken van buiten de waggie naar me gebaarde dat ze echt lekker bezig was. Ik had niet eens door dat hij ook luisterde. Volgens mij had ik tijdens deze editie ook Gino gevraagd, die ik daarvoor per ongeluk in de timeline van het @onkelsnevenactiviteit een vlammend gedicht zag posten. Het mooie is dat Lisa en Gino vaker terugkomen om te checken in de volgende edities. Het is een hele community man G.

Dit was mijn gedicht vd week van die week

Voor elke twee poten
Verlaat een kippenziel de aarde
Voor de wereld eronder
Ik eet kippenvleugels alleen in oneven getallen
Sinds kort

Hoeveel procent van een regendruppel
Bevat tranen die vissen huilen
Om drijvende dobbermensen

De beweegredenen van de wind
Wegen weinig waarde

Aardedag is voorbij
nacht valt
Gooi mezelf weg
en scheid afval

Deel 4

Deel vier was vanuit een gekke penthouse die Ken voor me had versierd. Naast fotograaf ook enge locatiescout. Ik las stukjes van Khayyam, wat uit de Profeet van Gibran, en sonnetten en andere gedichten van Shakespeare voor.

Wat ik erbij moet vertellen is dat ik in de week ervoor te gast was bij Woonkamer takkies. (autocorrect verandert het steeds naar woonkamer kakkies lol) Een podcast van twee Marokkaanse broertjes van shi 22 en 19 ofzo. Mohim jongboys van wie ik een vlammende pilot aflevering had gehoord over Mocro Maffia; daarin suggereerden ze een complot tussen Arabieren in Berbers in de serie, je gaat stuk.

We raakten aan de praat en ze vertelden dat ze een gym hebben in Alphen aan de rijn. Voor de opname van de woonkamer kakkies hebben we even gespard, mohim was lit. Waarom ik dit vertel is omdat de oudere brada Amine de jongere brada Soufyan had gebluft om een gedicht te schrijven voor de episode met mij. Die droeg hij tijdens die recordings voor en het was straight vuur, dus vroeg ik hem het voor te dragen tijdens mn poezieuur.

Fastrewind terug naar die poezieuur waarin ik Shakespeare las. Soufyan stak zijn hand op om te zeggen dat hij de oude gedichten maar moeilijk te volgen vond. Ik opperde dat hij Shakespeare zou vertalen voor de week erop. Of dat gelukt is zie je in de recap hieronder. (ook was er een vrouw die toen zei dat ze die vertalingen we wilde uitgeven, als u meeleest, neem contact met ons op lol)

Het gedicht van die week ging over een vleesfabriek waarin ik had gewerkt voor ietsje meer dan minimumloon.

Het stotterende ritme
De mechanise dans van tata staal
Van roestvrije slagen
Luchtdruk puft het uit
De zoemer zeurt vragen
Het uur van de rust
De rook in de kleren
Mijn missie commissie en lijp profiteren
De mannen in pak zijn de as en het draaien
Boze beveiliger mij controleren
Lokken belonen eerst straffen dan aaien
Incompeteren
computertaal leren incalculeren
mijn automobiel de techniek is een fraaie
Gooi een stuk vlees en noteer het
voor de ijzeren tanden van haaien
Rollades erotisch roteren
Als je die apparaten een ding niet hoeft te leren
Is het wel elkaar naaien

Deel 5

Tijdens het laatste deel to date waren mijn bundels op. Ik had niks boeiends meer in mijn boekenkast en door het slavenarbeid geen tijd om nieuwe werken te acquireren. Ik herinnerde me dat Lucky Fonz me niet lang geleden had verteld dat hij een grote collectie gedichtenbundels bezit. Ik erheen in die suzuki.

Deze man zet koffie en begint van wal te steken man G. Over de Tachtigers. De vijftigers. Over Rawie en tot slot. En zeker niet fucking least, heeft hij me, en ik hopelijk jullie dus weer, geïntroduceerd aan Boris Ryzji. Een ruige, veel te jong gestorven Russische jongen met ijzersterke gedichten die door kaolo merg en been gaan.

Dankzij de hulp van Fonzie was dit een lijpe historische overview van Nederlandse poezie maar ook meteen een introductie van wat het kan worden. Want Soufyan hield zich aan zijn woord en vertaalde Shakespeare. En dat zag als volgt uit.

Shakesbe3

waaa Romeo ye Romeo! Kifesh moet uitgezonderd jij romeo zijn?
Skot die naam van je, wat zegt dat?
En als dat je weloe zegt, dan shkot ik wel mijn naam.
Maar 7awer je gaat dan voor een andere z7tia;
3andek je begrijpt me verkeerd, je bent challas maar mn fam fokt niet met Mo7nds.
Jij bent wie je zelf bent, niet een Mo7nd

Wat is een GTI? Is het alleen je stuur, is het slechts de uitlaat,
Is het enkel de stoelverwarming of is ‘t het gevoel?
O, had je maar shi andere naam!
Vult die naam je koelkast? Kan je met een barkie briefje niet
Hetzelfde halen als met twee bankoes?;
Zo zou jij ook even fshkul zijn met een andere naam a romeo.
Skot die naam a romeo,
Die naam betaalt je huur niet, maar ik kan wel je maag vullen.

Een tot slot mijn laatste gedicht van de week. En dan rest mij alleen jullie te inviten voor de volgende editie. Elke zondag om 17. Tune in broer, je wil dit niet missen. Ohja, en vergeet TS Elliot niet en Apocalypse now. Is alles wat ik er nu over ga zeggen. Tot de volgende keer a dier.

door kieren van een dichte deur straalt licht
Je hart klopt boze gedachten af
Lampen belichten je gezicht door je wimpers
Je lach rimpelt kreukels door het sleutelgat

Je hart ligt wakker ‘s nachts
Je houdt je hart vast

Je ogen oreren
Je oren spreken af
Dat je mond probeert te luisteren
Maar je hart blaft een vreemde taal

Hoofd heet en afgemat
Maar waarheid smelt
Zelfs een hart van hard metaal
Om tot dons in kussens

En kussens om in dromen
Om mee te vechten en ruziën
En weer tot zichzelf te komen

Comments (0)

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*