Vergane Glory

Vergane Glory
20 december 2020 onkel
In Geen categorie

Ben je ook nog in shock van wat er zich gister allemaal heeft afgespeeld tijdens het Glory: Badr vs Benny evenement? Ben je dat niet zozeer maar zoek je gewoon naar random content om je vrije lockdownzondag mee door te komen? Weet je weinig over de kickbokssport maar wil je daar wel graag meer over te weten komen? Ben je gewoon een onkel fan die blind klikt op alles wat ik het internet op pleur? In alle bovenstaande gevallen ben je aan het juiste adres. In een poging om chocolate te maken van wat ik gister allemaal heb gezien en een korte update te geven van de staat van de kickbokssport heb ik deze veel te lange tekst voor je geschreven. Want broer, zelfs Geenstijl is helemaal in de war. In een klein “artikel” over het dramatische gevecht ging het namelijk vooral over Badrs strafblad en Benny’s gebrek aan schijn van kans om de legende te verslaan. Om vervolgens schoorvoetend in een post scriptum toe te geven: “UPDATE: we hadden het weer eens grandioos fout. Benny breekt het gezicht van Badr.” (TROUWENS: Perzische Prins de dichtbundel en de mp3 zijn er bijna, voor de verdwaalde poëziefan, nog heel even timeren)

Een van de twee grondleggers van kickboksen in Nederland midjaren zeventig, Jan Plas, was naar het schijnt een handlanger van hasjbaron de Hakkelaar. Dat specifieke deel informatie is helemaal niet relevant voor dit verhaal, maar die zin klinkt gewoon lekker. Alsof het uit een Amsterdams sprookje komt.

Wat was mijn eerste keer in een kickboksgym? Ik was zestien en kreeg in een schuur in Noord les van de vader van een jongen uit de buurt. Aangezien Badr vijf jaar ouder is dan ik moet hij toen in zijn begin twintigerjaren furore aan het maken zijn geweest in Japan. Ongetwijfeld was mijn fanschap van hem een grote reden dat ik de sport zelf wilde beoefenen, hij was een influencer avant la lettre. Mohim. Wat bleek? Ik had geen discipline nog. Fastforward vijftien jaar zit ik op mijn 31e een gratis artikel te typen en vind, tot mijn verdriet, in mijn research dat die kickbokstrainer van toen is geliquideerd in de nasleep van die verstrengeling van de vechtsport met de onderwereld.

En ook met Jan zelf is het niet goed afgelopen, hij werd op zijn ouwe dag gearresteerd voor een miljoenendeal in grondstoffen voor harddrugs en pleegde zelfmoord in zijn cel. Zijn dochter en schoonzoon die politieagenten waren, waren betrokken bij witwas en fraude, maar volgens het artikel had Jan dáár niks mee te maken. Ja, waarom zeggen ze het er dan bij neef?

Wie was dan die andere grondlegger slash cultureel appropriator van Thais boksen? Dat is Tom Harinck, de handlanger van Jan de handlanger van hasjhandelaar Hans. Hij kwam met de Chakuriki stijl, oftewel de ontleende kracht of zoiets Happinez achtigs. Een mengvorm waarbij hij alle stijlen een beetje zo bij elkaar in de mix gooide alsof je een paar Knorr wereldmix zakjes door je pan kankert. Zijn bekendste pupil is Badr maar dat eindigde in gezeik. Hij heeft zijn steentje bijgedragen aan de signatuur van het legendarische Nederlandse kickboksen en heeft goeie vechters getraind. Maar daar houdt het ook wel een beetje mee op. Oh hij zat trouwens in de raad van de NKBB, de eerste officiële kickboksbond. Vier jaar later kwam er ook een thaikboks bond en de eerste vrouwelijke kampioen was wie? Juist. Lucia Rijker. Die was toen shi vijftien of zo.

Lucia Rijker is geboren in Noord, daar had ze me al, en heeft indrukwekkende carrières achter de rug in verschillende vechtsporten. 37 kickbokspartijen gewonnen (25 ko’s, 0 verlies 1 gelijkspel), 17 bokspartijen (14 ko’s, 0 verloren). Getraind met de beste van de wereld, van Hoost tot Freddy Roach. Bro ze heeft zelfs in Star Trek gespeeld. Maar het allervetste vind ik nog haar rol in het programma Dream School waarin ze kids gepassioneerd rehabiliteert. Herinner me een moment waarop ze keihard schreeuwde tegen een leerling dat ie naar huis moet gaan als ie er geen zin in heeft. Hoog no nonsens gehalte. Ik ga er goed op. Ze heeft trouwens in haar carrière wel 1 keer verloren. Van een man. De grote He vs She kickboksmatch. Voordat ik dit stuk ging schrijven had ik hem niet gezien, die wedstrijd. En misschien was dat beter zo. Ze krijgt keiharde pakkie van een Thai en als ze na een minuut of vier op hem af stormt wordt ze vreselijk nokkie geslagen. Ik neem mijn Gucci petje af voor haar bij gebrek aan betere metafoor stalen ballen.

De sport kende zijn echte hoogtijdagen in de tijden dat de millenials nog jong en beïnvloedbaar waren. Misschien dat wij daarom ook de laatste generatie zijn die “bewust” zo romantisch kan terugdenken aan die tijd. Terwijl de sport ver is gevorderd, alle technologie rondom training stater of the art is dan ooit, claimen velen namelijk nog steeds dat Kickbox vroeger beter was. In deze tijd, waarin MMA vooral in populariteit toeneemt, beginnen in sommige hoeken geluiden te klinken dat de Kickbokssport aan het doodbloeden is, haha doodbloeden. En opeens krijg je een wereldwijde pandemie; een slechtere timing voor een lockdown had de sport zich niet kunnen inbeelden.

Dan is het ineens gisteren, een decemberavond waarop een grootheid het opneemt tegen een tamelijk onbekende vechter. De avond werd groots aangekondigd maar op de avond zelf hing er een dooie sfeer. Voornamelijk door het volgende. Op het zijprogramma stond ook de kraker tussen de twee grote rivalen Doumbe en Groenhart. Groenhart brak met Mike en brak daarna een of ander lichaamsdeel waardoor hij niet kon opdagen voor de langverwachte derde beslissende winnende partij. Ondanks deze lijpe domper leverde Doumbe een spectaculair gevecht waarin de wild vechtende mokro Hagji te kort kwam tegen de kampioen. In zijn nagevechtse interview zei Cedric speciaal voor zijn Marokkaanse fans ‘qowed’ tegen Murthel. Kinderachtig maar hilarisch.

Dat zure gevoel moet ook trainer Mike geproefd hebben. Andere Mikes gym vechter Plazibat kreeg namelijk een enorm lijp pak slaag in een zinderend toernooi. Een toernooi dat long time gymgenoot Levi Rigters won met 2 kos. Toen ik begon met boxen bij Kops en hem daar wel eens zag moet hij ongeveer 18 jaar zijn geweest. Een boom van een 2 meter lange guy die ik zijn weg omhoog zag maken in de Enfusion league. Van het behoorlijk hoog niveau wedstrijdgroepje in de Amsterdamse gym was hij altijd een van de meest gemotiveerde en hard werkende leerlingen. Opnieuw bewees hij gister in zijn Glory debuut te beschikken over een ijzersterk tactisch inzicht dat samen met zijn bovengemiddelde conditie een efficiënte combinatie vormt. In het post fight interview probeerden ze de goedlachse Levi te vragen wie hij als volgende tegenstander wilde. Om sensatie te zoeken. Na even denken gaf hij aan dat het hem niet uitmaakte wie ze belden om te vechten, hij zou er klaar voor zijn. Een very hombel en zelfverzekerd antwoord dat bewijst dat hij zich niet gek laat maken door de sensatiedrang van mensen op het web. Of het stereotype beeld dat mensen van een vechter hebben. Je hoort hier en daar de internethaters claimen dat zijn winst geluk zou zijn en dat het doorgestoken kaart is maar onderschatting is a hell of a raadgever. En dat is meteen de brug naar de main event.

Want, kent iemand Benny? Nee. Dacht iemand dat ie zou winnen? Nee, en na de overtuigende fitti waarin de legende Rico twee keer neersloeg al helemaal niet. Had iemand kunnen voorspellen dat het weer in een twijfelachtige tko verlies zou eindigen? Alleen misgunners. Wat kunnen we hiervan leren? Duider Ali B duidde het in een insta caption als volgt: “Weer waren die eerste 2 rondes van jou, en liet je ons zien waarom je een legend bent, helaas is het niet geëindigd in winst…no matter what je bent voor altijd onze champ (hartje, applaus emoji) felicitaties voor Benjamin (biddende handen emoji)” Ik denk dat dit het beste de due waardering voor Benny laat zien, alsmede de onaangeroerde legend status van Badr en ook nog eens klein beetje inpepert dat “onze” Badr ‘m ook een paar goeie poeiers heeft verkocht. Het enige wat ontbreekt is de kritische blik die antwoordt op de belangrijkste vraag: wat betekent het op dit moment in de geschiedenis misschien wel wegvallen van een icoon voor de toekomst van de sport? Allahoe A3lam. Tijd zal uitwijzen broer.

Mijn manier om de tragiek van het leven het hoofd te bieden is humor. Dus ik vroeg aan de volgers van Hefla om Badr te roasten. Ook omdat ik het zelf niet durfde. En omdat het enige wat de pijn van zo een akelig moment kan verzachten een goeie laffoe is. De meest treffende roast was “vergane Glory”. Een lach en een traan. Hopelijk kan ik over shi jaar of tien weer zo een soort terugblik doen op de loopbaan van een opkomende jonge hond als Levi. As the world turns a niffo.

Comments (0)

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*