Nationale Kampioenschap Lucht Bakken

Nationale Kampioenschap Lucht Bakken
27 september 2020 onkel
In Geen categorie

Meedoen is belangrijker dan verliezen. Is denk ik de les die ik kan trekken uit mijn iets van zesde plaats op dit jaars bloedstollende NK Poetry slam. Het was een lange anderhalf jaar sinds ik de poëzieslag in een cafe in de binnenstad won en begon aan een reis into de wereld of the kracht van woorden. En ik hoop dat God ons gunt om volgend jaar mee te maken of ik de bewijsdrang voel om nog eens deel te nemen. De hoofdprijs van duizend euro en een wisselbeker heb ik helaas niet, maar aan de reis naar die finale heb ik zoveel meer gehad dan is uit te drukken in geld en metaal.

In de eerste poezieslag die ik won, kwam ik weg met rapteksten; ik had nog bijna geen gedichten. Bij de jaarfinale in diezelfde kroeg moest ik nog steeds sjoemelen. Daar werd ik dan ook tweede. Dat deed veel meer pijn dan dat zesde plaats nu doet. Het liet me inzien dat er werk aan de winkel was en dwong me de kunstvorm serieus te nemen.

Al mijn eerste gedichten waren zwaar en somber. Ze waren tranen van inkt in boekjes vol tissues. Het duurde bijna een jaar voordat ik begreep wat ik aan het doen was, zowel met dichten als met wat dan ook. En nog steeds leer ik elke dag. Het heeft er voor gezorgd dat ik veel meer gedichten ben gaan lezen, waarderen, schrijven. Bijwonen. Op de Nacht van de poëzie, in dezelfde zaal als het NK van dit jaar, had ik de avond van mijn leven. En heb fantastische sprekers gezien van allerlei soorten en maten: in hun gedichten zijn ze allen gelijk. Allemaal even nietig en tegelijkertijd volledig in controle over hoe jij als toeschouwer de wereld ziet. Alsof ze je even door een virtual reality bril laten kijken.

Onze kleedkamer, 1.07, deelde ik met Lemuel en Benzokarim. Karim (wiens naam op het blaadje van de deur als Karen stond, geen respect) lag de hele middag op de bank en stresste zich nergens om. In de halve finale moest ik na hem spreken en zijn gedicht over zijn overleden moeder gaf me een brok in de keel. Na mijn uitschakeling in de finale, zag ik vanaf een verre tribune pas echt zijn krachtige presence. Ook hij, die ik vaker heb zien spreken, had zichzelf duizendmaal overtroffen en gaf een vlekkeloze performance.

Tijdens die eerste poetry slam in Amsterdam leerde ik Lemuel kennen. Een jonge boy met vurige gedichten die nog te nonchalant overkwam. Het was prachtig om zaterdag te zien hoe hij is gegroeid naar een ijzersterke performer die een tering spannende NK tot de finale heeft kapotgemaakt. En de winnares Martje op haar beurt, die ik vorig jaar op het nippertje de finale zag verliezen. Die hier een tering waterdicht uitgevoerde revanche heeft neergezet, waarbij ze het publiek en de jury ontegenzeggelijk uit haar hand liet eten. Beautiful.

Ook de andere deelnemers droegen tering sterk werk voor en de gehele sfeer in de foyer de hele dag was onbeschrijflijk. Je deelt de spanning, de passie, de gunnings, de lach. Het was prachtig om mee te doen en ik ga deze tori nooit vergeten. En het allerleukste van alles vind ik: mijn mooiste gedichten heb ik nog niet eens kunnen doen. THIS IS NOT EVEN MY FINAL FORM.

Comments (0)

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*