Tekstvlog 7: etnisch geprofileerd door politie

Tekstvlog 7: etnisch geprofileerd door politie
11 augustus 2020 onkel
In Geen categorie

Dus ja toch leuk dat je weer leest en bedankt dat je je kostbare tijd opnieuw investeert in kolderieke observaties van een getroebleerde vent in een stormachtige fase van zijn bewogen leven. Opdat het je alle innerlijke vervolmaking mag brengen waar je naar op zoek was via instagram. Zoals gebruikelijk mogen jullie mee voor een kijkje in en een reflectie op de huidige culture zoals die zich voltrekt tussen de samen levende samenleving. Nog een of twee zinnen. En dan is de intro ongeveer lang genoeg en kunnen we beginnen met het stuk.

Een houten peepshowcolosseum met coronaproof hokjes. Een draaiend podium. Mick als programmeur. De laatste avond van de tweede editie. Een wel-al-iets-lijps-vermoedende Omar die alsnog stijl achterover geblazen werd en in het hokje recht tegenover hem Don Diablo, wat verder geen enkele waarde hep voor het verhaal behalve dat ik nu in een story te zien was die door 2,2 miljoen mensen bekeken kon worden. Er was een chick met een groot zijdeachtig doek om zich, verder op wat tatoeages na vrijwel naakt. Zij begon begeleid door langzame klassieke muziek het doek aan zich vast te nieten tot het in samenspel met haar huid een gekke gothische jurk werd. Lykele en Koen speelde hun half woke half ironische liedjes met snoeiharde keyboardmuziek. Ik loevde. Nog een paar vage acts. Maar de kers op de taart was toch zeker Sophie Winterson die me bij het eerste nummer dat zij speelde, over een vrouw die overdenkt in hoeverre zij mijn liefde nodig heeft, meteen deed breken als man. Als gesmolten restjes man hangend over stoel keek mijn stof toe hoe ze nog twee ijzersterke engelstalige liedjes sloeg op haar apparaatje terwijl de paaldanseres naast haar bovenmenselijke capriolen uithaalde.

De show van Akwasi doet je afvragen waarom hij niet altijd al muziek met Ghanese invloeden heeft gemaakt. Met veel belangstelling heb ik het album beluisterd en al een paar keer online aan mijn gevolg laten weten dat het een album van het jaar kandidaat is. Maar de show in Paradiso gaf het muzikale hoogstandje een hele andere lading. De weergaloze band, de instrumentatie, de zang, maar niet in de laatste plaats de intimiteit van de coronamaatregelen werkten kaolo namaste. Deze show gaat voor mij persoonlijk in het rijtje met de show van Willem, de show van New Wave tijdens de release, de Buitenwesten shows, de show van Typhoon. En die was er ook bij! In het eerste nummer al vloog hij ineens het podium op. Ik schrok me de tering. Mijn grote voorbeeld. Al vanaf dat ik hem als tiener zag kapotmaken in voorprogramma’s, totdat hij voor het koningshuis rapte over slavernij tot zijn imposante tour. Laatst keek ik een docu over de totstandkoming van dat legendarische Lobi da basi album. En hij ging heel slecht tijdens het maken ervan. Zijn leven was alles behalve op orde. Maar toch zei hij steeds met veel overtuiging dat het album waaraan hij werkte baanbrekend zou worden. En wat had hij een groot gelijk. Dat gevoel heb ik dus ook bij Akwasi zn album; deze fase in onze geschiedenis is nog veel te hectisch om echt op waarde te schatten wat voor een tijdloos werk hij heeft gemaakt.

Wat ook zeker een noemenswaardige gebeurtenis is, is dat ik in de bosjes heb lopen dansen met een groep white people. Het was de verjaardag van de babymomma van een broeder van mij en ik kwam er onuitgenodigd pull up, in de daadwerkelijke bosjes naast het Noorderpark waar zij een hele verjaardag set up hadden gebouwd. Het thema was jaren ’90 en er waren werkelijk tatas die zich aan de dresscode hadden gehouden: de dj weigerde zelfs non 90s muziek te draaien. Na ettelijke ogenblikken doemde een politiebusje langzaam aanrijdend op, ik sprong prompt overeind als een haas en verwijderde mij anderhalf meter van alles. “Maak je niet druk,” zei een indo die mij eenmans zag brouilleren geruststellend: “er zijn hier toch alleen maar witte mensen.” En warempel het busje gleed verder de avond in zonder zich maar een moment te bekommeren om onze gezondheid. Een privilege dat nooit zal wennen. Toen ik even later naar huis wilde fietsen weigerde een witte buurvrouw met hevig Amsterdamse tongval mij te laten gaan totdat zij mij in de puntjes haar levensgeschiedenis had verteld, traumatische ervaringen incluis. Maar niet zonder reden, verdedigde ze zich herhaaldelijk met dubbele tong voor haar vrijpostigheid: zij kwam gewoon nooit in aanraking met minderheden. Blij dat ik namens ons allen even een goede indruk bij haar heb kunnen achterlaten door een luisterend oor te bieden. Zo zouden meer mensen zich moeten opstellen.

De dichtbundels zijn deze week uitverkocht. Hoera. De trouwe lezer weet alles over de eerste vermaarde gedichten die ik heb gebundeld. De bitterzoete reis naar het drukken van die eerste boekjes heeft me in een jaar tijd meer geleerd over kunst dan ik in de 29 jaren ervoor bij elkaar heb kunnen autodidactiseren. Maar de trouwe lezer weet ook dat ik deze bundels niet opnieuw ga uitgeven. Ik heb jullie gewaarschuwd. Maar mocht je nu treuren: treur niet. De volgende bundel zal deze namelijk doen wegvagen. Dit is nog maar het begin, geef een jong drerrie nog even de tijd. (voor de mensen die deze zin niet herkennen, het is een literaire referentie aan het intro van het nummer Dom doen wat een soort van moderne Bloed zweet en tranen is qua anthemwaardigheid)

Dan hebben we dus podiumkunstgehad, het geschreven woord en met dansen in de bosjes ook levenskunst, dan ontbreekt er nog eentje. Deze week heb ik tot slot ook streetart gezien die mij aan het denken zette. Aan de zijkant van een bouwcontainter stond de zin: “life was so different one year ago at this time.” Om de impact van het kunstwerk niet te vertroebelen met mijn interpretatie ervan zal ik je er zelf op laten sudderen. Voor nu een fijne dinsdag en thalla frasek. (take care of yourself betekent dat)(het lijkt misschien straattaal, maar het is gewoon taaltaal)

Comments (0)

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*