Vijf films die je misschien moet checken

Vijf films die je misschien moet checken
2 augustus 2020 onkel
In Geen categorie

Ja toch dus wie me kent, weet dat ik door een zelfreflectieve periode ga, en ondanks dat autocorrect nu aangeeft dat dat geen woord is, is het toch echt wat er aan de hand is. Het is een periode die zich uitermate goed leent voor een filmbezoek. Gewoon gaan, zitten, bek houden en wegdromen bij drama om vervolgens te internaliseren in the comfort of your eigen plas tranen op je kussen. Dit vijftal films heeft een bepaalde indruk achtergelaten en ik wil ze daarom voor jullie verpesten door mijn mening er overheen te smeren tot je er nooit meer neutraal van kunt genieten na dit gelezen te hebben. Een mening, overigens, die geen enkele vorm van scholing als grondslag heeft en geen enkele autoriteit bezit, dat moet je nooit vergeten. Niet alleen bij mijn recensie, maar bij alles wat je leest: vraag je af wat diegene nou echt weet. In mijn geval dus nogmaals, geen enkele kkmoer.

In de volgorde waarin ik ze gezien heb, zal ik beginnen met Honey Boy. Die was goed. Volgende.

Van de volgende film, King of Staten Island, weet ik eigenlijk niet eens wat mij er naar trok. Toch zat ik daar, mij twee uur lang knarsetandend te ergeren aan de gore muil van de hoofdpersoon die op zo een onnatuurlijke wijze beweegt dat je je bijna afvraagt waarom hij voor de camera wíl staan. Verstop je fucking gevaarte van een hoofd in elk geval totdat je de motoriek ervan onder controle hebt. Pete beweegt zijn hoofd net zo hortend en stotend als een twaalfjarig kind dat voor het eerst op een brommer zit.

Dan nu de film. Net zoals Honey Boy dat van Shia Lebaouf is, schijnt the King of Staten Island een gedramatiseerde autobiografie te zijn van Pete Davidsson. Het verschil tussen de twee aanpakken die er zijn gebruikt is echter gigantisch. Honey Boy is een gestileerde film met in het oog springende, eigentijdse cinematografische technieken (je weet toch hoe ze tegenwoordig overal tl-licht in gooien en soort van zwieren met die camera alsof de cameraman tript op een designer drug? Dat, maar dan best wel mooi) en her en der wat poëtische knutselingen met het plot om de gaten te vullen. En een ijzersterke performance van Shia zelf als zijn eigen vader. The King of Staten Island echter neemt een soort gekke off road, lompe comedy route waardoor het al weinig dramatische verhaal nog ongemakkelijker wordt om te ‘ondergaan’. Van hoe de laatstgenoemde film eruitzag is dan ook weinig blijven hangen, ik herinner me alleen een sterk gevoel van naar huis toe willen.

Nou de sfeer zit er lekker in, ik stel voor dat we doorgaan met de volgende film. Adam, van de Marokkaanse Maryam Touzani had ik op het IFFR net gemist dus spierde ik al een tijdje om die te bezoeken. Een film van een vrouw over vrouwen in het mooiste land van de wereld, wat is er not to loev? Nou, dat zal ik je vertellen: het tempo. Er gebeurt geen hoeremoer in de film. Hoewel ook dat zijn charme kan hebben, covert het naar mijn hombele mening niet alle mogelijkheden die het onderwerp biedt: namelijk een buitenechtelijk zwangere vrouw in de sociaal gecontroleerde moslimwereld van Casablanca (veel mokros zullen deze zin lezen en denken taz, welke moslims in Casablanca, maar je weet toch hoe mokros een stad claimen terwijl ze gewoon paar dorpen verderop wonen in de bosjes? Denk dat dat hier ook aan de hand is geweest.) Desalniettemin, en zoals Jiggy Dje de keizer punchline vroeger zou zeggen ‘welaldusteplus’, vond ik het wel een hele goeie film. Ik vraag me af hoe Maryam ervoor heeft gezorgd dat elk shot lijkt op een schilderij van Vermeer met dezelfde clair-obscur (mevrouw Tol van CKV als u meeleest bedankt nog voor deze term) en doffigheid van de kleuren van dien. Het streelde mijn oogbal man bro. En bovendien was het ook zalig om een hele film in darija te volgen en te kijken naar nogmaals het mooiste land of all.

De volgende film broer, zag ik staan broer in de Cineville app en ik wilde erheen maar was die avond verhinderd. Broer, de volgende dag was ie weg broer hij draaide niet meer. Het is dan ook een twee jaar oude film. Om mezelf niet te incrimineren zal ik niet uit de doeken doen hoe ik de film uiteindelijk toch heb weten te bekijken, maar boer, dit is een van de lijpste films de ik in tijden heb gezien. Het lijkt wel alsof de makers van Sorry to bother you van (de in het vorige stuk op deze site getipte) Tom Adelaar het onderwerp hebben afgekeken: een zwarte persoon die zich als iemand anders moet voordoen in een callcenter om succesvol te worden en daardoor in een existentiele crisis belandt. Maar dan heeft deze Amerikaanse versie er nog heel wat scheppen absurditeit, humor, en ronduit belachelijkheid overheen gegoten teneinde tot een twee uur durend meesterwerk te komen. Zei ik meesterwerk? Ja, ik vind het een denk ik echt een meesterwerk. Wikipedia onderzoek wees uit dat er maar 3 miljoen euro budget is gebruikt maar de film ziet eruit als tien keer zo duur. Waarom? Creativiteit broer. Door de absurditeit in de film blijft in het midden wat er eerder was als uitgangspunt: de wokeness of de humor. Maar de mengeling van de twee maakt het een explosie van entertainment waarbij je ook nog eens het idee hebt dat je niet je tijd weggooit. Al zou ik willen, kon ik je niet helemaal uitleggen waar ie over gaat zonder de greatness te spoilen, maar hier toch enkele steekwoorden: kaptialisme, slavenarbeid, mutanten, racisme, loyaliteit. Zoek het verder uit.

Tot slot de film Fahim, een waargebeurd verhaal en portret van een klein Bangladeshiaans jongetje die zijn land ontvlucht en de nationale schaakkampioen van Frankrijk wordt. De film zelf laat veel te wensen over qua verhaal, karakters en misschien zelfs ook qua regie (weet ik veel, ik ben een fucking amateurrapper), maar het ging om het algehele plaatje voor mij. Het feit dat ik op een zonnige avond alleen met een oud vrouwtje in die zaal zat. Het racisme dat het jongetje en zijn vader te verduren krijgen in het nare land dat Frankrijk is. De moeder die ze moeten achterlaten. De vraag of het allemaal wel goed komt. De vader-zoon relatie die op de klippen dreigt te lopen. Het feit dat mijn eigen vader onlangs een jaar geleden was overleden, en er maar twee personen daarover een berichtje hebben gestuurd, waarvan eentje de moeder van Dixak, terwijl, ik dacht dat ik echt wel betere vrienden had dan alleen de moeder van Dixak lol. Kwam allemaal naar boven. Het feit dat het aan het einde goed komt, maar alleen maar goed komt omdat hij schaakkampioen wordt en daardoor een pardon krijgt van de president die daarmee alleen zijn eigen straatje schoonveegt. En wat er dan moet gebeuren met al die andere Indiërs in tentenkampen die in de film te zien zijn. Al deze redenen deden mij 1 enkel traantje wegpinken aan het einde van deze schattige film.

Dan weet je in elk geval wat je wel en niet moet checken op arthousegebied de komende tijd. Ik ga weer verder in de monniklifestyle. Laat me weten als je nog een Onkel shirtje nodig hebt voor deze warme dagen. 3eid mabrok nog en tot de volgende week inshallah.

Comments (0)

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*