De rol van witte mensen

De rol van witte mensen
23 juli 2020 onkel
In Geen categorie

Het is alweer een lange, lange week sinds de vorige upload maar beter laat dan niet toch. Belofte maakt schuld en ik heb gezegd dat mijn bevindingen van de NPO racismedag nog zouden volgen so here we are. Als ware een Angela de Jong van de rapgame ga ik met jullie even kort stilstaan bij een aantal programma’s die ik die avond heb bekeken en die in meer of mindere mate indruk op mij hebben gemaakt.

Het eerste wat ik heb bekeken, echt vrijwel kaolo direct, was het racismedebat van Jort. Of nou, debat, het was meer een zeer coronagevoelige bijeenkomst met allemaal willekeurige statements die geen enkel verband hielden met elkaar en allemaal te vroeg werden afgekapt met een racistisch of seksistische “grap” van Jort Kelder, de vleesgeworden brie-staaf. Ik kon er niet om lachen though. Dat wil niet zeggen dat ik niet heb gelachen tijdens die uitzending. Er was namelijk een hindoestaans ogende vrouw die het de hele tijd had over de rol van witte mensen maar dat uitsprak als “drol van witte mensen”. Was lit. Juist omdat iedereen Jorts belachelijke one manshow vooraf afschreef leek het mij belangrijk om die te bekijken. Ben ik er wijzer van geworden? Nee. Was het even slecht als ik van te voren had kunnen bedenken? Zo mogelijk nog slechter. Maar het oplossen van deze raciale knoop waarin onze beschaving ligt vereist een flexibele geest en inlevingsvermogen. En zo zie je nog eens wat van de wereld.

Wat geen onderdeel was van de racisme-tv-avond was het “racismegesprek”, maar ik was er na dat “debat” wel echt aan toe. Urenlang werd er gepreekt voor eigen parochie door een bijna all black line-up. Omdat de gesprekken veel langer waren en de jonko inmiddels begon in te slaan heb ik niet alles met volle aandacht beluisterd maar was onder de indruk van twee mensen. Een activist met lange dreadlocks die in mooie volzinnen sprak, was zeer beheerst en formuleerde kernachtig en duidelijk. En er was een kortharig hipstermeisje met een shirt dat mij maande om zwarte kinderen met een grote intellect niet te vertellen dat ze zich blank gedroegen, en ik weet niet of ik die gedachtegang helemaal volgde maar het werkte als shirt heel cool. Verder vond ik het jammer dat Clarice alleen de rol van gespreksleider had daar ik haar, al eerder op deze website geprezen, ongezouten visie op deze kwesties misschien wel interessanter had gevonden dan die van het merendeel van de gasten.

Het was pas rond dit tijdstip, het moet al laat in de avond zijn geweest, dat ik realiseerde dat er een thema going on was en dat er nog veel meer programma’s te zien waren om het thema racisme. Het eerstvolgende dat ik zou kijken was een documentaire over Anton de Kom. Het was een naam die ik vaak had horen vallen maar ik wist er nog niks van af. De perfecte gelegenheid om mijzelf te schoolen, dacht ik. En wauw, peopln, wat een man, wat een verhaal. Een man die zich vrij vocht, naar Nederland verhuisde, zich hier voegde bij de wat ik noem anti-kapitalisten (want mijns inziens is communisten een scheldwoord geworden in deze post cold war dagen, maar laten we niet vergeten dat het het succesvolste alternatief is geweest voor kapitalisme dat we tot op de dag van vandaag kennen), vervolgens terug gegaan naar Suriname om het volk mentaal te bevrijden van de agressor. En met groot succes, mensen kwamen in grote getale met de boot om hem te zien spreken. En wat doet de Nederlandse bezetter? Die grijpt de laatste strohalm die ze hebben, ze sluiten hem op voor communistische ideeën. Een grote opstand met dodelijke slachtoffers volgt. De Hollanders zien geen optie dan Anton en zijn gezin terug te sturen naar Nederland. In ons koude kikker- en rooflandje is inmiddels de oorlog uitgebroken. En ondanks alles voegt de legendarische guy zich bij het verzet. En dan. Spoiler alert. Voltrekt zich een van Nederlands grootste tradities van die tijd tegen hem: hij wordt gesnitcht en sterft in een concentratiekamp. Tragisch en typisch en een doodzonde.

Inmiddels had ik de smaak kapothard te pakken en scrollde als een motherfucker langs de rest van het aanbod toen mijn oog werd gegrepen door “het Grote racisme experiment”. Een groep mensen had zich opgegeven om mee te doen met die experiment waarbij mensen werden onderverdeeld in blauwogigen en bruinogigen. De eerstgenoemden werden teringhard gediscrimineerd. Dit ga ik niet helemaal voor je voorkauwen, dit moet je maar terugkijken. Ik zeg je alleen dat ik op een gegeven moment ben gebroken en een traan heb gelaten om een oost afrikaans meisje met een hoofddoek dat voortijdig uit het programma stapte omdat de inhoud haar teveel deed denken aan real life en zij weigerde daaraan deel te nemen. Hartverscheurend man broer.

Tot slot was er een korte film te zien van veelbelovend scenarist Ashar Medina (oa bekend van Mocro Maffia). Een semi-autobiografische, magisch realistische vertelling van een Surinaamse guy die een valse naam (nl Tom Adelaar) ipv zijn eigen moet gebruiken bij zijn werk in een callcenter, en daardoor in een diepgaande existentiële crisis raakt. Prachtig geregisseerd door Gonzalo Fernandez en met een voortreffelijke hoofdrol van Yannick Josefzoon. Toen ik werkte als docent Nederlands heb ik deze film met iets van vijf derde klassen bekeken en ze er ook een filmverslag van laten schrijven, met soms hilarisch resultaat. Dit wil zeggen dat ik de film nu inmiddels tientallen keren heb bekeken, maar hij blijft ijzersterk. Een aanrader.

Bedankt voor je aandacht en ik spreek jullie sowieso nog wel binnenkort over alles wat er aan de hand is. Maar dan wel op mijn voorwaarden. Ik laat me door niemand duwen in een richting. Maar spreken zal ik jullie zeker nog. Beloofd. Thalla.

Comments (0)

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*