Weekvlog #2: slavernij en kindermisbruik

Weekvlog #2: slavernij en kindermisbruik
2 maart 2020 onkel
In Geen categorie

Deze afgelopen zeven dagen zullen de geschiedenis in gaan als de week waarin ik Little Women heb gezien. Wat? Jij naar een moralistische feministische zeurfilm over allemaal vrouwenzaken? Ja, motherfucker, je neef zijn derde oog is kaolo open. Het is een remake van een oude film die helaas nog steeds relevant is omdat vrouwen nog steeds niks mogen en zo.

Laten we het verslag van deze film beginnen met voorop te stellen dat Florence Pugh extreem derm is en me er doorheen heeft gesleept als izjn sleepboot bij wahed sloep wiens anker nog in de grond zit vastgehaakt. Nu dat uit de weg is kan ik meteen toegeven, ja, inderdaad, er waren veel momenten waarop ik wilde opstaan, kuthoeren wilde schreeuwen en stampend weg wilde dashen. Maar des te uitdagender was het om te blijven zitten. Een soort gekke zen boeddhist monnik oefening waarbij je op hete kolen moet lopen type beat zeg maar.

Ik besloot me te focussen op andere dingen dan de dwingende moraal die mij ervan moest en zou overtuigen dat bitches ook dingen mogen. Neef, ik vond dat allang al, laat me met rust. Bijvoorbeeld de volgorde waarin de narratief zich afspeelt. Was origineel. Vind ik interessant. Dan focussen op Florence, dan focussen op de vertelwijze, kortom; ik was geboeid. Tot het moment waarop de film mij volledig kwijtraakte. Namelijk wanneer je erachter komt dat de personage die Timothee Chalamet vertolkt een kleinzoon van Columbus moet voorstellen. Hoe moet ik sympathie opbrengen voor deze bitches hun emoties terwijl er verderop slaven werken en indianen worden gelyncht.

Verder was ik deze week in een gesprek verzeild met mijn strijder van way back, Alma Mathijsen over shit waar schrijvers het over hebben. Je weet wel, inktcartridges en onderbetaald worden. Toen zij mentionde dat ze moest optreden in de Ekko in Utrecht bij Mensen zeggen dingen. Of ik het kende vroeg ze. Lijp voelde ik mij in de verlegenheid gebracht en ging in op haar uitnodiging om mee te gaan.

Aangekomen op station Utrecht, de gang inmiddels aangevuld door Thomas Heerma van Voss die onderweg was naar dezelfde tori, kwam ik er hardop om mezelf lachend achter dat ik mijn chipkaart op Amstel bij de metro niet had uitgecheckt en bij de NS niet ingecheckt. Als justitie meeleest: Alma en Thomas waren medeplichtig aan mijn zwartrijdings, zij openden de poortjes voor me zonder blikken of blozen. Op de terugweg kocht ik een kaartje en op Amstel checkte ik uit bij het gvb poortje. Drie keer raden. Toch een boete van de saldo afgeschreven. Kut-overheid.

Anyway het evenement in Utrecht was wat men in de volksmond noemt een lituatie. Een volle zaal met belangstellende tatas waarvan zeker vijftig procent op de grond zat om zo goed en kwaad als het ging de hele avond achtereen alle voorgedragen woorden in zich op te kunnen nemen bhel shi in een warm klimaat opgedroogde dorstige spons. Alma deed een nieuw futuristisch verhaal omdat ze haar nieuwe boek nu al zat is (wegens de zware materie, of wegens haar zo succesvol zijn dat ze elke dag moet voorlezen? Of een combinatie? Lees het in de gastcolumn van Alma op omeomar.nl die ik nog niet heb afgesproken maar na het publiceren hiervan gewoon afdwing).

Verder deze week fan geworden van kooivechter Ilias Bulaid na het zien van een enkele fitti van de jonge als een pitbull vechtende mokroboy. Een hele uitzonderlijke all round snelle krachtige herres stijl. Daar houden we van. Over fightings gesproken wa zebi er is een Mike Tyson podcast met bokslegende Sugar Ray Leonard die ik niets vermoedend aanklikte op youtube a brada. Leonard doet binnen 10 minuten ongevraagd en volledig als thonder bij heldere lucht uit de doeken dat hij als kind is misbruikt door een coach. Waarop een stilte volgt van misschien wel tien seconden. Waarna Mike Tyson in tranen uitbarst in een rant over iets compleet anders. Veel sensa. Veel commotie.

Ik heb niet echt een eind bedacht voor dit stuk. Was helemaal niet van plan om weer een weekvlog te doen. Ik zou eigenlijk weer een kort verhaal van een miljoen woorden doen zoals “De meester en Omar”, maar daar kon ik ook geen goed einde voor verzinnen. Bovendien heeft geen hond die andere nog gelezen. Jullie verdienen dat verhaal niet met andere woorden. Misschien krijgen jullie ‘m volgende week. Tenzij er iets viraals gebeurt in de tussentijd. Ik ga nu stoppen met typen. Ik ben gestopt met typen.

Comments (0)

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*