Lang verhaal kort, niet gewiept

Lang verhaal kort, niet gewiept
3 februari 2020 onkel
In Geen categorie

Aangezien ik voetbal maar voor sukkels vind, ben ik als Amsterdammer niet bang om mijn waardering te tonen voor onze mooie havenstad. De mooiste vrouwen van Nederland lopen er rond en je hebt er het beste eten in Nederland, Rotterdam loopt over van bewijs van de positieve kanten van interculturaliteit. Roffa is mij dierbaar zoals een minnares die ook kookt en je kleren opvouwt. De stad presenteert altijd weer kwaliteiten waar je normaal verliefd op zou worden als je echte liefde niet thuis op je wachtte.

Voor de socials van filmliefhebberspas Cineville, onlangs de white mans Pathe Pas genoemd door Abel lol, heb ik deze week in Roffa grappige filmpjes mogen maken tijdens het IFFR. Voor en na mijn werkzaamheden heb ik drie filmpjes bekeken en ik ga ze hiero even van een diepere betekenis proberen te voorzien voordat deze herinneringen weer verdampen als kokend water tijdens een hittegolf.

Het begon ooit allemaal nadat een actrice uit de onvolprezen topserie Romanzo Criminale een tijdje een kamer huurde in het tot jeugdhonk omgedoopte kantoorpand waarin mijn vrienden woonden, en waar ik fulltime te vinden was om muziek te maken en te ‘blowen en haten’ zoals Lange Frans zou zeggen. Direct na de introductie waren we verslaafd aan de serie over een groepje dieven uit Napels die uitgroeiden tot een grote criminele operatie. (geen dank voor de gratis reclame, makers van Romanzo Criminale)

Met de fijne ervaring met deze serie in het achterhoofd begon een onkel op een dag aan Gomorra op Netflix. Gomorra is de Napolitaanse versie van Mocro Maffia; ook gebaseerd op waargebeurde events en de snitch schrijver van het boek is ook nog steeds op de vlucht. De serie begint wat stroef maar zuigt je er op een gegeven moment in. Na een paar seizoenen krijgt de hoofdpersoon zo een, spoiler alert, knappe vrouw dat je je ogen eruit wil rukken en erop wil kauwen.

Hou vol, dit verhaal gaat ergens heen. Nou wil het toeval dat we leven in een tijd waarin de wereld door connectiviteit zo klein is dat je er bijna claustrofobisch van wordt. En zodoende kon ik de smeagol in me op een gegeven moment niet langer bedwingen en ben de actrice uit Gommora, Ivana Lotito, gaan volgen op instagram. Vlak voordat ik op IFFR zou werken postte Ivana dat zij daar ook zou zijn om een film te promoten. Lang verhaal kort, niet geneukt en de film was kut.

De volgende film die ik wil bespreken, is Rebel Dread. Een documentaire die gratis werd vertoond. De film gaat over een meneer die een grote rol heeft gespeeld in de popgeschiedenis, daar hij vlak voor het ontstaan van punk besloot een camera aan te schaffen en zodoende die hele movement heeft kunnen vastleggen. Het feit dat hij een black man was in een verder witte omgeving interesseerde me eigenlijk niet zo. Het waren vooral de beelden uit die tijd die tot de verbeelding spraken. Als ik iets spannends wil kijken over raciale spanningen ga ik wel comments lezen onder berichtgeving over Thierry Baudet wiens twee vriendinnen zijn lastiggevallen door Marokkanen (nog even daarover, het aller respectloosst vind ik dat hij Marokkanen niet eens met een hoofdletter schrijft. teringhond.) Zoek de film op als je houdt van, geïnteresseerd bent in en meer wilt zien over bepalende momenten in counter culture.

De laatste film die ik heb gezien heette Ghost Tropic en was volgens mij van een Belgische maker. Ik ben voor het gemak maar alle info vergeten om meer ruimte te maken op mijn harde schijf voor ignorant lyrics van Gucci Mane. Het was een film van een minuut of tachtig over een Marokkaanse vrouw van middelbare leeftijd met een hoofddoek op, die na haar schoonmaakbaan in slaap valt in een Brusselse metro. Als ze op een afgelegen station wakker wordt probeert ze gedurende de rest van de film thuis te komen en maakt allerlei gebeurtenissen mee die eerst heel dramatisch lijken maar later gewoon suf blijken. Zoals bijvoorbeeld dat ze haar dochter ziet lopen met een gang, ze achtervolgt, ziet dat ze vodka drinken, maar er vervolgens niets mee doet behalve de politie alarmeren dat de avondwinkel drank verkoopt aan minderjarigen.

De film had een hele trage vertelwijze en hing van lang uitgesmeerde poëtisch bedoelde shots aan elkaar. Dit in combinatie met de nietszeggendheid van het plot en de lange dag die ik al achter de rug had werkte erg op mijn zenuwen. Ik benijd mijn Cineville collega’s dan ook zeker niet dat zij daar dagen achtereen dit soort expirimentele bullshit hebben moeten kijken.

Kortom mijn eerste IFFR experience was geen daverend succes. Ivana Lotito is kaolo arrogant voor mij niet eens reposten of liken nadat ik haar kaolo wacke film in mijn story mentionde. Zoek die Rebel Dread docu ergens. Shout out naar Kauwboy voor de gratis pizza. En ik spreek jullie volgende week weer over iets. THALLA FRASEK (:zorg voor jezelf).

Comments (4)

  1. H 6 maanden geleden

    Niet geneukt en de film was kut😂😂😂

  2. ramses 6 maanden geleden

    bedankt

    • Bro 4 maanden geleden

      Romanzo Criminale gaat over boys in Rome. Verder weer puik stuk G!

  3. Richard van Leerdam 6 maanden geleden

    Ik sluit me hier volledig bij aan

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*